Epilog

Czułaś się źle, od kilku dni, nie miałaś ochoty nawet na spotkania z Mileną, nie wychodziłaś z domu, a w pracy wzięłaś kilkudniowy urlop. Siedziałaś cały dzień pod kocem pijąc herbatę i myślałaś co masz zrobić. Nie wiedziałaś, ale  tęskniłaś za nim. Brakowało ci go w każdej sekundzie twojego życia, a ta samotność jaką teraz stworzyłaś nie pomagała. Nawet ten głupi koc pachniał nim... Westchnęłaś jeszcze mocniej się wtulając o wy puchowy materiał. Wiesz, że się starał. Przychodził pod drzwi, prosił o rozmowę, jednak ty nie chciałaś. Nie mogłaś z nim rozmawiać, najpierw sama musiałaś to poukładać by cokolwiek mu odpowiedzieć. Sama już nie wiedziałaś co masz zrobić, nie wiedziałaś czy Karol miał rację, czy może nie? Cichy głosik w głowie podpowiadał, że tak, jednak coś cię powstrzymywało.   W głowie krążyło milion pytań, na które  nie potrafiłaś znaleźć odpowiedzi.  Rozejrzałaś się po salonie i w oczy rzucił ci się bukiet białych róż , które zostawił ci pod drzwiami ostatnim razem, patrzyłaś na nie przez dłuższą chwilę. Czy gdyby nic do ciebie nie czuł podarowałby ci je?  Kochasz go i temu nie możesz zaprzeczyć, same myśli o nim sprawiają, że twoje serce ogarnia  przyjemne ciepło. Patrząc na ten bukiet zaczynasz rozumieć, że to co było przestaje mieć znaczenie, liczy się tylko jego osoba. I jeśli jest możliwość, by coś mogło się poprawić, musisz ją wykorzystać. Bez niego na pewno nic nie będzie lepiej. Poderwałaś się z miejsca, wzięłaś klucze od mieszkania i wybiegłaś z niego, kierując się w stronę domu środkowego. Bałaś się rozmowy z nim, ale wiedziałaś, że musicie porozmawiać i tak już zbyt długo zwlekałaś.
- Andrzej otwórz. - mówiłaś cicho naciskając uporczywie dzwonek do drzwi, jednak nikt nie odpowiadał. Wyciągnęłaś telefon z kieszeni i wybrałaś numer Wrony,  odpowiedziała ci jedynie poczta. Zaczął cię ogarniać dziwny strach. Miałaś wrażenie, że coś się stało.
- Pani do Andrzejka? - spytała starsza kobieta z naprzeciwka, odwróciłaś się patrząc na nią, ona natomiast życzliwie się do ciebie uśmiechnęła.
- Tak. Widziała go pani? - spytałaś zaniepokojona
- Wyszedł z samego rana, pomógł mi wnieść zakupy, ale nawet nie wszedł na herbatę, a  często tak robił. Dzisiaj bardzo się śpieszył. - machnęła ręką, podziękowałaś jej z wymuszonym uśmiechem i w szybkim tempie zbiegłaś po schodach. Gdzie mógł pojechać? Z tego co wiesz nie  mieli dzisiaj treningu. Nie wiele myśląc pobiegłaś w stronę mieszkania Kłosa, na całe szczęście mieszkał tylko ulicę dalej.
- Zuzka? Coś się stało? - spytał otwierając ci drzwi, a na jego twarzy mieszało się przerażenie z zaskoczeniem.
- Jest Andrzej? - błagałaś w duchu by był,  jednak Karol pokręcił tylko głową, oparłaś się zrezygnowana o ścianę i nie  wiedziałaś już coś robić.  W dodatku to dziwne przeczucie, że mogło się coś stać. - Musze z nim porozmawiać i to teraz.
- Chodź. - usłyszałaś głos środkowego, który zakładał kurtkę. - Chyba wiem gdzie jest.

***

Siedziałeś wpatrzony w złote litery, znicz i białe róże kołyszące się na wietrze. Jesteś tutaj od rana i sam nie wiesz co masz mówić, znowu się pogubiłeś i nie potrafisz wyrazić swoich emocji... Przyjechałeś tutaj, bo zawsze tylko Laura cię rozumiała, i tylko ona koiła twój ból. Nie miałeś pojęcia co dalej masz zrobić. Zuzka nie chciała z tobą rozmawiać. Nie dziwiłeś się jej, jednak była tak cholernie ważna, przyzwyczaiłeś się do jej obecności przy tobie i potrzebowałeś do dalszego funkcjonowania. Chciałeś jej dawać szczęście, sprawiać by się śmiała, kochać i wynagrodzić najpiękniej jak tylko potrafisz to, że  odmieniła twoje życie, a dałeś jej jedynie płacz i zawód na tobie. Brakowało ci jej, nigdy nie sądziłeś, że będziesz potrafił pokochać po raz drugi, udało ci się to, nie wiesz jak to możliwe, ale takie są fakty. Zuzanna doprowadziła do tego, że twoje serce zaczęło znowu bić, bić dla niej. Dostałeś nową szansę na szczęście, a ją zaprzepaściłeś. Nawet już ciężko ci się patrzyło w lustro. Spojrzałeś ponownie na kwiaty. Jak to możliwe, że obie lubiły takie same? 

- Chyba to was jeszcze łączyło oprócz wyglądu. Obie uwielbiacie białe róże. - uśmiechnąłeś się delikatnie - Zawaliłem sprawę, co? Co mam teraz zrobić?  To wcale nie jest tak, że Zuzka była dla mnie tobą, nie widziałem w niej ciebie, to tylko wygląd, który  ma najmniejsze znaczenie. To był tylko element, dzięki któremu zwróciłem na nią uwagę, ale pokochałem za to jaka jest. Zresztą wiesz najlepiej jak było, znasz mnie, nigdy bym jej celowo tak nie zranił. Nie wiem jak mam ją do tego przekonać, co powiedzieć... Ona nie jest kimś zamiast ciebie, bo ciebie nikt mi nie zastąpi, byłaś moją miłością i ciebie kochałem naprawdę i zawsze już będę, już zawsze cząstka mojego serca będzie należała do ciebie i nikt i nic tego nie zmieni. Mimo to pokochałem Zuzkę równie mocno co ciebie  i drugą część ma ona. Nie sądziłem, że to możliwe, ale jakoś się stało, nie wiem jak... Ona teraz stała się wszystkim. 

- Wiesz co jeszcze mnie łączy z Laurą? - usłyszałeś za sobą i szybko cie odwróciłeś. Zobaczyłeś brunetkę stojącą tuż za tobą i patrząc na ciebie - Miłość do ciebie.
- Zuzik... - powiedziałeś cicho i przygarnąłeś ją do siebie - Ja przepraszam, ja wszystko ci wyjaśnię tylko daj mi szanse, proszę,  jesteś dla mnie najważniejsza, nie wiem  co jeszcze mam mówić... - słowa wypadały  z twoich ust w ekspresowym tempie, nie były nawet składne, w tamtej chwili targało tobą zbyt wiele emocji, by cokolwiek miało logiczne wyjaśnienie.
- Nie musisz, słyszałam. To nie jest tak, że chce byś o niej zapomniał. To nie realne, wiem o tym. Chciałam, tylko byś kochał mnie jako mnie. -wtuliła się w twoją kurtkę, a ty delikatnie pogładziłeś jej plecy
- I tak jest. Nie potrafiłbym już bez ciebie żyć. - pocałowałeś ją w  głowę tuląc jeszcze mocniej do siebie, wtedy zauważyłeś uśmiechniętego Karola, który uniósł kciuk do góry i poszedł jedną z alejek Bydgoskiego cmentarza. Brunetka dosunęła się od ciebie i usiadła na ławce na przeciwko ciemnoszarego pomnika, zrobiłeś to samo i objąłeś ją ramieniem.
- Miło wreszcie cię poznać. Przepraszam, że odbiłam ci Andrzeja. - uśmiechnęła się patrząc w stronę zdjęcia Laury.
- Myślę, że ona chciała by tak się stało.  - stwierdziłeś przyglądając się jej zdjęciu, była na nim naprawdę szczęśliwa.
- Wrona ty to umiesz się ustawić, masz dwie dziewczyny... - zaśmiałeś się słysząc słowa Zuzki, a ona szturchnęła cię w bok . Kochałeś ją, była twoim największym szczęściem, była kimś kto wypełniał na nowo twój świat, kimś bez kogo twoje życie było niczym.  Wiedziałeś, że teraz musisz zrobić wszystko by ona czuła się przy tobie najszczęśliwszą kobietą na ziemi  i niczego jej nie brakowało. Tylko dzięki niej twoje życie nabrało barw.
- Kocham cię – wyszeptałeś jej do ucha i ucałowałeś w głowę. Miałeś nadzieję, że teraz wszystko się ułoży, a samotność już nigdy nie powróci. 

***

Słońce  świeciło nad Bydgoszczą i przyjemnie ogrzewało moją twarz. Przemierzałem w ciszy doskonale znane mi alejki bydgoskiego cmentarza.  Minęły kolejne trzy lata odkąd Andrzej wrócił do życia i odkąd na nowo pokochał. Nawet nie wiecie jak bardzo się z tego z tego cieszyłem i cieszę nadal. Zasłużył na to i w głębi duszy zawsze wiedziałem, że jeszcze spotka kogoś ważnego. Gdy dotarłem na miejsce usiadłem na czarnej ławeczce i zerknąłem na świeże białe róże znajdujące się we flakonie.
- Cześć mała. Andrzej z Zuzą ci przynieśli? – uśmiechnąłem się szeroko i spojrzałem na złotą obrączkę lśniącą na moim serdecznym palcu – Dzisiaj ich wielki dzień. Wiesz, on naprawdę się zmienił, znowu jest tym moim zwariowanym Andrzejem,  a przede wszystkim szczęśliwym. Przeszedłem tutaj przed ich ślubem, bo chciałem ci podziękować, za to co zrobiłaś dla Andrzeja. Wiem, że to że poznał Zuzkę to twoja zasługa i wiem, że bardzo go wspierasz. Dziękuję ci za to, że mu pomagasz.  Sam bym sobie z nim nie poradził, wiesz jaki jest uparty…. Ale obiecuje Ci, że nadal będę pilnował, by nie spierdolił własnego życia. Możesz być pewna. – dotknąłem delikatnie pomnika, chcąc potwierdzić obietnicę daną Laurze. Wierzyłem, że to dzięki niej Andrzej spotkał Zuzannę i że ona również pomagała mi jakoś doprowadzić go do porządku. Udało się nam to.
- Muszę już iść, zaraz zacznie panikować.  – westchnąłem wstając z ławeczki -  I nie bój się nie zapomnimy o tobie.
Wychodząc z cmentarza zamknąłem za sobą furtkę i wsiadłem do samochodu udając się do małego kościółka znajdującego się na przedmieściach Bydgoszczy, uśmiechnąłem się na widok Wrony, chodzącego w kółko Rozglądał się dookoła i  nerwowo  pociągał za rękaw garnituru.
- Kłos! No nareszcie! – krzyknął na mój widok
- Już tak nie panikuj. – zaśmiałem się i poprawiłem  mu muchę. Chyba pierwszy raz widziałem go w muszce, ale uparł się, że na swoim ślubie musi wyglądać elegancko, gorzej niż panna młoda.
- Łatwo ci mówić, bo swój masz już za sobą.  Masz obrączki ? – spytał mierząc mnie wzrokiem, zrobiłem przerażone spojrzenia, mina Andrzeja była nie do opisania, nie potrafiłem nie wybuchnąć śmiechem.
- Mam! A teraz chodź bo zaraz wszystko się zacznie.-  popycham go w stronę kościoła i kilka chwil później zajmuję miejsce obok Mileny, patrząc jak brunetka w śnieżnobiałej sukni kroczy nieśmiało w stronę mojego przyjaciela, a gdy staje tuż obok niego uśmiechają się do siebie, a Wrona ściska mocniej jej dłoń. Kątem oka zerkam w stronę mojej żony, stojącej obok Włodarczyka i ciepło się do niej uśmiecham, a ona odwzajemnia mój gest. Gdy patrzyłem na Andrzeja i  Zuzie, oraz wsłuchiwałem się w słowa przysięgi małżeńskiej czułem niesamowitą radość. Miłość jaka ich łączyła była wyczuwalna z daleka. Przez te trzy lata bywało różnie, kłócili się, ale zawsze na spokojnie wszystko wyjaśniali i co najważniejsze byli  nierozłączni i kochali się. Byłem dumny z mojego przyjaciela i miałem pewność, że teraz już wszystko będzie dobrze. A samotność Andrzeja w końcu straciła swój wydźwięk. 

*** The End ***

________

Witajcie... To już koniec. Przepraszam za jakość epilogu, jednak wena mnie opuściła, a nie chciałam też odciągać w czasie zakończenie tego opowiadania. 
Gdy zaczynałam to pisać na kilka miesięcy przed publikacja, nie miałam pojęcia, ze ta historia będzie dla mnie tak trudna. A była... To opowiadanie  z pewnych względów pisało mi się bardzo ciężko.Trudno  jest pisać o czymś do czego traci się przekonanie..   Naprawdę miałam wątpliwości, czy doprowadzę je do końca. Jednak nie potrafiłam go tak po prostu zostawić, dodatkowo wy mnie  motywowaliście. 
Chciałabym bardzo wam za to podziękować i zadedykować własnie Wam ten epilog ludziom którzy ze mną byli przez te całe opowiadanie i komentowali.

Chichotka, Lady Bucket, Paula M, Tyśś, ola11515, Dark Face, Win, Wiktoria znaczy zwycięstwo, lemurek79, Artis, zakochana w siatkówce, Klaudia Andrzejak, Anonimowy, Angelika, Anekos, Berryking, Rara Avis 


Starłam się nikogo nie pominąć, kolejność jest przypadkowa, chciałam by znalazł się tu każdy kto choć raz coś napisał na moim blogu. Dziekuje Wam! 


Kamila - Dziękuję ci za to, że jesteś, za to że mnie wspierasz w każdej chwili i wysłuchujesz moich dziwnych rzeczy. Już to kiedyś tutaj powiedziałam. Jesteś moim Karolem! Dziękuję za to, że pilnowałaś bym to skończyła, dziękuję za wszystko. Nie muszę tutaj zbyt wiele pisać i tak wiesz jak wiele dla mnie robisz choć uważasz, że za mało. Tak wcale nie jest, pomagasz i to jest najważniejsze i obiecuje ci, że już niedługo opierdzielimy razem słoik nutelli   i tak będziesz mogła mi wpi***... Ale troszeczkę :D

Kasia Katarzyna - Znamy się chyba najdłużej i mam nadzieję, że ta znajomość szybko się nie skończy. Doskonale wiesz ile dla mnie znaczysz. Wydarzyło się już bardzo wiele, ale mimo to się przyjaźnimy. Dziękuję Ci za te 2 i pół roku! Za to, że zawsze mogę do ciebie napisać, za to że jesteś i mnie opierdalasz, oraz śmiejesz się z tego pana poniżej.  Jeszcze raz dziękuję ! 

Wiktor - Jeśli o kimś mówię najbardziej zwariowany człowiek świata, to o tobie.  Jako jedyny zamieściłeś komentarz pod jednym postem i od razu stałeś się fejmem większym niż Mickiewicz!  A rym Andrzeju geju, został rymem roku!  Dziękuję za tych kilka słów w komentarzu (nawet tych niesympatycznych z sympatii ;P ) Przy tym blogu już nie zapominam o Tobie! 

Pyskata-  Tak się zastanawiam, czy po tym epilogu zostanę utopiona w Wiśle czy nie? Dziękuje za wszelkie wymiany zdań pod postami, rozmowy i groźby! Jak widać się posłuchałam! Ale czytając Twój rozdział na Wojtku zastanawiam się czy nie postąpić podobnie.

Marta -  Mimo, że teraz rozmawiamy mniej dziękuję Ci za wszystko. Byłaś przy wymyślaniu tego opowiadania i pomogłaś mi przy sprawach organizacyjnych takich jak adres czy tytuł bloga. Bez Ciebie to opowiadanie mogłoby wyglądać gorzej. Jeszcze raz dziękuję, :)

Asia - Dziękuję,  za to że prosiłaś mnie o kolejne rozdziały i motywowałaś do ich pisania!  Bez ciebie na pewno pojawiały by się o wiele później. Jeśli chcecie dziękować komuś za rozdziały to tej pani za męczenie mnie o nie! :D


Mam nadzieję, że kolejność nikogo nie obrazi, i jeśli o kimś zapomniałam niech mi wybaczy ! 

To opowiadanie przechodzi już do historii i będę tęsknić za Andrzejem i Zuzą.

Mam nadzieję, że zostaniecie ze mną i  zajrzycie na moje nowe blogi! Na razie mam przerwę od Wrony i aktualnie zajmuję się Włodim i Kwasem. Co nie oznacza, że do Andrzejka już nie wrócę! Bo wrócę. Ale o tym za chwilę.
Zapraszam Was na Włodarczyka,  gdzie w tle będziecie mogli spotkać Losy Andrzeja i Luśki. zagubieni-w-ciszy   Na tym blogu, aktualnie  będzie można najczęściej mnie spotkać. :) 

Zapraszam również na opowiadanie z Kamilem Kwasowskim w roli głównej! Na razie jest tam tylko prolog, reszta jak napiszę trochę więcej Wojtka. niewyleczona-milosc

Tak jak wspomniałam, mam przerwę w pisaniu o Andrzeju, ale nie na długo bo w planach jest kolejny blog, na razie nie ma tam nawet szablonu, ale możecie się zapoznać z bohaterami. Dodam jeszcze, że spotkacie się tam z zupełnie nową odsłoną Andrzeja w moim wykonaniu :) najgorsze-wspomnienie

Zapraszam Was na wyżej wspomniane historie. :) 

Jeszcze raz dziękuję za wszystko!
POZDRAWIAM !!!

Paulka